Later kwam ik opnieuw mensen tegen die enthousiast waren over NLP. Eerst een collega, daarna zag ik iets voorbij komen van NLP Curaçao. En toen merkte ik dat het onderwerp zich steeds bleef herhalen.

Op een gegeven moment dacht ik: Misschien moet ik hier toch eens naar kijken.

Vorig jaar had ik twee collega’s die de opleiding volgden. Met één van hen was ik op dienstreis en zij vertelde er vol enthousiasme over.

Wat mij vooral opviel, was dat mensen eigenlijk niet zoveel vertellen over de inhoud van NLP. Ze zeggen niet: dan leer je dit of dat.

Maar je ziet iets veranderen in hoe ze zijn.

Bij mijn collega merkte ik meer rust, meer vertrouwen en een andere manier van communiceren. Ik kon niet precies aanwijzen wat er veranderd was, maar ik zag wel dát er iets veranderd was.

Toen vertelde ze dat er in februari 2026 weer een opleiding zou starten. Ik keek in mijn agenda en het paste precies.

Het woord neurolinguïstisch programmeren vond ik interessant. Vooral het stuk taal en communicatie sprak me aan. Vanuit mijn sociale achtergrond trok ook het neurologische aspect mij. Toch ben ik er redelijk blanco ingestapt. 

Ik dacht dat NLP vooral iets voor mijn werk zou zijn

In eerste instantie dacht ik dat NLP vooral iets voor mijn werk zou zijn. Dat ik beter zou leren communiceren en meer inzicht zou krijgen in de omgang met anderen.

Maar al heel snel ontdekte ik dat het veel persoonlijker was dan dat.

Ik merkte dat ik veel bewuster naar mezelf én naar anderen ging kijken.

Ik let meer op hoe mensen communiceren, maar ook op hoe ik zelf dingen verwoord. Ik geef mezelf en anderen meer ruimte, zonder direct in te vullen wat iets betekent.

Wat NLP mij vooral heeft gebracht, is meer rust, meer verbinding en meer begrip.

Begrip voor mezelf en daardoor ook voor anderen. Het is lastig om dat in één concreet woord samen te vatten, maar ik merk dat er iets veranderd is. Ik heb meer vertrouwen in mezelf gekregen en meer vertrouwen in mijn omgeving.

De kaart is niet het gebied

Een van de dingen waar ik in het begin misschien wel het meest mee worstelde, was de vooronderstelling: De kaart is niet het gebied.

Het besef dat er veel meer is dan wat ik zie, denk of aanneem.

Iedereen kijkt vanuit zijn eigen ervaringen, overtuigingen, waarden en verwachtingen naar de wereld. Mijn manier van kijken is dus niet automatisch dé werkelijkheid.

Dat klinkt misschien simpel, maar voor mij had het veel impact.

Ook het herkaderen vond ik ontzettend waardevol.

Je kunt naar exact dezelfde situatie kijken, maar er een andere betekenis aan geven. Je verandert de feiten niet, maar wel de manier waarop je ernaar kijkt. Dat gaf mij enorm veel rust.

Vaak maken we dingen groter of zwaarder dan ze eigenlijk zijn. We denken:

Wat erg of wat vervelend. Waarom gebeurt dit? Terwijl je door NLP leert dat je ook anders kunt kijken. Dat er misschien iets te leren valt. Dat een situatie misschien zelfs een cadeau bevat. Zo voelde de opleiding voor mij eigenlijk iedere week opnieuw: als een klein cadeautje.Een nieuwe manier van kijken naar de wereld en naar mezelf.

Langzaam begon ik te begrijpen wat mensen bedoelden toen ze zeiden dat NLP niet gaat over compleet veranderen, maar over het vinden van een andere route. Een andere manier van kijken. Een andere manier van betekenis geven. Het is niet zo dat ik nu een compleet ander mens ben. Of dat ik alles weet. Helemaal niet.

Maar ik merk wel veel vaker dat ik denk: Het is oké.

Door technieken zoals herkaderen, submodaliteiten en het stellen van andere vragen ontstaat er ruimte. Dingen voelen minder zwaar. Er komt minder lading op situaties.

En juist daardoor ontstaat overzicht.

En uiteindelijk kom ik steeds weer uit bij hetzelfde woord: Rust.

Waar merk ik de verandering het meest?

Het grappige is dat ik door de opleiding, maar ook door al het lesmateriaal en de NLP Curaçao tool die Ilse aanbied, ik steeds vaker terugkijk op situaties en denk:

Vroeger had ik dit heel anders aangepakt.

Soms krijg ik dan bijna als feedback aan mezelf: Zie je eigenlijk wel hoeveel je gegroeid bent?

Een van de dingen die ik duidelijk merk, is dat ik veel beter mijn grenzen aangeef.

Vroeger vond ik dat vaak spannend.

Dan dacht ik al snel: Oeh, dat is vast vervelend voor de ander.

Of: Straks vinden ze me lastig of moeilijk.

Nu merk ik juist dat mijn omgeving daar vaak heel goed op reageert.

Ik denk nu: Het is eigenlijk helemaal niet vervelend om je grenzen aan te geven. Het geeft juist duidelijkheid.

Ik weet niet eens precies in welke module of in welke week van de opleiding dat is ontstaan. Ik kan niet zeggen: dat heb ik toen geleerd uit die specifieke les, maar het komt zo gedurende de opleiding.. Ergens in het proces is er iets veranderd.

Een situatie waarin ik merkte dat ik echt anders reageerde

Ik had laatst een situatie met een collega. Zij vroeg mij om ergens mee te helpen en gaandeweg kwamen er steeds meer taken en verwachtingen bij.

Ik merkte dat ik behoefte had aan duidelijkheid. Dus ik stelde gewoon vragen.

Ik zei: “Oké, wat heb je nu precies van mij nodig? Dit is wat je vraagt. Dit is wat ik wel kan doen en dit is wat ik niet kan doen.”

Ik bleef daar heel helder en duidelijk in.

Volgens mij was zij daar op dat moment niet helemaal blij mee.

Maar uiteindelijk vond ze iemand anders die haar kon helpen op de manier die zij nodig had.

Vroeger zou ik daarna waarschijnlijk hebben gedacht: Zie je wel, ik was te streng.

Of: Ik had het anders moeten aanpakken.

Maar toen ik er later op terugkeek en het ook in de Practitioner-groep besprak, realiseerde ik me iets anders.

Eigenlijk deed ik precies wat ik altijd al wilde leren.

Ik had gewoon duidelijkheid gevraagd. Ik was niet vervelend geweest. Ik was niet moeilijk geweest. Ik had op een respectvolle manier aangegeven wat wel en niet mogelijk was.

En uiteindelijk hadden we allebei duidelijkheid. Het werkte op die manier niet samen, dus zij vond iemand anders en ik hoefde geen taak op me te nemen die waarschijnlijk veel energie had gekost en niet echt bij mij paste. 

Dat voelde eigenlijk als een heel mooie overwinning.

Wat NLP mij uiteindelijk heeft gebracht

Als ik terugkijk op de opleiding, merk ik dat het niet één techniek of één module is die het verschil heeft gemaakt.

Het is het geheel.

Het anders leren kijken.

Het stellen van andere vragen.

Het herkennen van mijn eigen patronen.

Het bewust worden van taal.

Het leren herkaderen.

En vooral: ontdekken dat ik meer keuze heb in hoe ik reageer.

NLP heeft mij niet veranderd in een ander persoon.

Het heeft mij juist geholpen om meer mezelf te zijn, met meer bewustzijn en meer vertrouwen.

Ik kijk bewuster naar mezelf én naar anderen. Ik geef mezelf en anderen meer ruimte. Ik voel meer rust. En ik ervaar meer verbinding.

Misschien is dat uiteindelijk wat mij het meest is bijgebleven:

We zijn veel meer hetzelfde dan we soms denken.

Iedereen heeft onzekerheden, twijfels en uitdagingen. Iedereen heeft zijn eigen verhaal en zijn eigen manier van kijken.

En juist wanneer je daar meer begrip voor krijgt, ontstaat er ruimte.

Voor de andere en juist voor jezelf. En ook voor een andere manier van kijken.

Zou ik NLP aanraden?

Absoluut.

Ik denk dat iedereen er iets uit kan halen.

Misschien haalt de één er iets anders uit dan de ander. Maar juist dat maakt het interessant.

Voor mij begon het met nieuwsgierigheid.

Ik wilde beter leren communiceren en meer inzicht krijgen in mijn werk.

Ik had niet verwacht dat ik onderweg zoveel over mezelf zou ontdekken.

Als ik nu moet samenvatten wat NLP mij heeft gebracht, kom ik steeds terug bij drie woorden: meer begrip, meer verbinding en vooral meer rust.

En misschien is dat wel het mooiste cadeau dat ik uit de opleiding heb meegenomen.